عالم همه مست از گل رخسار حسین است

 

 

با قلب بشــــــر مونس و دمساز حسین است

در خلوت دل، محـــــرم و همــــــراز حسین است

زهرا و علی، هـــــــر دو چـــــو دریای گوهربار

خلقت، صــــدف اســـت و گهــر راز حسین است

آن عاشق فرزانه و معشــــوق دو عالــــــــــم

بر طــــاق فلـــک غلغـــــله‌انـــــداز حسین است

راهی که بشــــــــر را به خـــداونـــــد رســاند

عشق است و در این فاصله پل‌ساز حسین است

در راه نگهـــــــداری قـــــــرآن محمــــــد (ص)

ســــــرباز فـــــــداکار ســـــــرافراز حسین است

شـــــــاهی که ز حـــــر بن یزید از ره اکـــــرام

بگذشــــت و نمــــود آن‌همه اعزاز، حسین است

فطرس که پرش را شـــــرر قهـــر خدا سوخت

باز آن کـــه بدادش پــــــر پــــــرواز، حسین است

ماهی که به هـــــر کلبــــه‌ی تاریــــک بتابــــد

شــــاهی که به ســــائل نکنـــد ناز حسین است

از مــــــــردم دنیا مطلــــب حاجــــت خــــود را

درخواســــت از او کن که سبب‌ساز حسین است

امید «حسان» جان جهــان رحمــــت یـــــزدان

باب کرمش بـــــر همـــــه کــس باز حسین است

مام حسین (ع) فرموده‌اند: بخشنده‌ترین مردم کسی است که به کسی بخشش کند که انتظار آن را ندارد. (بحارالانوار، ج 78، ص 121)

پنجم آل کسا

وقتی همهمه فرشتگان، سکوت هفت آسمان را به هم می‌ریزد؛ وقتی آن همه ستاره به میهمانی چشمان حبیب خدا رفته‌اند؛ وقتی ماه برای آمدنش این پا و آن پا می‌کند و خورشید، مبهوتِ هیبت ستاره‌ای در زمین می‌ماند؛ وقتی آیه تطهیر برای جاری شدن بی‌تابی می‌کند و عطر گل‌های تکبیر در هوا بیداد، یعنی که احسن‌الخالقین، تمام جلوه‌های آسمانی را در کالبد زمینی گنجانده است؛ یعنی که روحی بزرگ و آیه‌ای مقدس را در لفافی از جنس بشر پیچیده است. او کیست جز حسین (ع)؛ ستاره‌ای که ردّ درخشان حضورش، دستان خالی زمین را به حضور نُه چراغ هدایت، مزین می‌کند.

او کیست جز ابوالائمه که محفل آل‌کسا را با قدم‌های سرخش رونق می‌دهد؟ کیست جز خامس آل عبا، که فوجی از ملائک را به شوق سیاحتش، از عرش به فرش می‌کشاند؟

سرور جوانان بهشت آمده است. زمین حق دارد برای در آغوش گرفتن رکنی از بهشت، دستانش بلرزد و پاهایش سُست شود. چه کسی در بزرگی نسب به قدر و پایه حسین (ع) خواهد رسید. نسبش را باید در عطر جان‌فزای رسول الله بجویی؛ نسبش را باید در جنس لطیف یاس جست‌وجو کنی. نسب حسین به پایه‌های کعبه می‌رسد؛ به علی.

رواست که تن‌پوشش، پرنیان پر جبرئیل باشد و کامش را از شیره جان رسول برگیرند. رواست که شفاعت قدومش، فرشته مطرود عرش (یعنی فطرس) را مقرب درگاه سازد، تا از شوق این شرافت، بر جماعت فرشتگان فخر فروشد ...

فاطره ذبیح‌زاده

امام حسین (ع) فرموده‌اند:

کسی که گرفتاری و اندوه مۆمنی را برطرف کند و او را آسوده کند، خداوند گرفتاری و اندوه دنیا و آخرت را از او رفع می‌کند. (بحارالانوار، ج 78، ص 122)





برچسب ها : فرا رسیدن سالروز میلاد سومین خورشید عالم‌تاب آسمان امامت و ولایت ,  حضرت امام حسین (ع) را تبریک میگوییم ,